‘Passend’ is niet genoeg

Het is Jan eindelijk gelukt! Hij is intern doorgeschoven van beleidsondersteuner naar beleidsadviseur. Een half jaar later gooit een reorganisatie echter roet in het eten. Zijn team kan met één beleidsadviseur minder af en Jan wordt afgespiegeld. Hij wordt in een passende functie geplaatst, die van beleidsondersteuner. Een schaal lager, maar hij behoudt garantie naar zijn huidige schaal.

Plaatsingsprocedure voltooid? Volgens het sociaal statuut wel, maar Jan denkt hier anders over. Hij is weer terug bij af. Dit rijmt ook niet met de HR-visie “mensen vooral dat laten doen, wat het beste bij hen aansluit”. Beetje vreemd dat plaatsing in een passende functie dan het eindstation is.

De oplossing is heel simpel en heb ik een jaar geleden mogen introduceren bij een gemeente in het westen van het land.

Zie een passende functie als tussenstation en begeleid de werknemer vervolgens naar een uitwisselbare functie.

Maak ‘van werk naar werk’-afspraken, maar dan zonder fatale datum (dat zou te ver gaan). Is niet vrijblijvend; bij onvoldoende inspanning bouw je de garantietoelage af.

Een werknemer kan overigens afzien van doorstroming naar een uitwisselbare functie. Bijvoorbeeld omdat een stapje terug of andersoortig werk hem goed uitkomt. Zijn garantietoelage wordt dan wel afgebouwd.

De winst? De juiste persoon op de juiste plaats. Én…., geen structurele garantieschaal, die zorgt voor scheve salarisverhoudingen.